Sedert Jan Blohm in 2004 op die Suid-Afrikaanse musiekhorison verskyn het, het hy met elke projek sy onteenseglike talent onderstreep en bewys. En hy het dit reggekry, nie net deur talle gesogte toekennings in te palm nie, maar ook deur sy groeiende basis van lojale aanhangers.

Sy projek vir 2010, Die Runaway Sessions, is ‘n vars verwerking van die liedjies wat op sy 2006 album, ‘n Stille Runaway, verskyn. Alhoewel die album stewig op sy eie bene gestaan het en uiters positief ontvang is, erken Jan dat hy self nooit ten volle tevrede was met die eindproduk nie. Êrens in sy siel het die liedjies by hom bly spook, juis omdat hy ten tye van die opnames ‘n diep emosionele binne-reis ondergaan het. Lees veral die CD invoegsel om die volle verhaal en agtergrond te waardeer. Die waarheid is inderdaad dikwels mooier as fiksie ...

Wat hierdie album juis besonders maak, is nie alleen die integriteit waarmee dit aangepak is nie, maar ook die algehele atmosfeer wat die projek omvou. Ja, dis tipies Jan Blohm, en dit sê alreeds alles vir diegene wat hom waardeer. Maar dis veel meer as dit. Sy digterlike meesterskap word briljant gekomplimenteer deur sy geniale musikale interpretasie, en die een ding wat hierdie jong virtuoos juis so besonders maak, is omdat sy musiek ‘n gesprek uit die hart is.

Met elkeen van sy albums kan ‘n mens nie help om te wonder of hy al alles gewys het waartoe hy in staat is nie? Gelukkig nie. Dit blyk dat Jan Blohm se kreatiewe bron uit ‘n onuitputlike gees spruit wat in diepte en perspektief geen bodem het nie. Dis ‘n kwaliteit wat min kunstenaars beskore is. Die kontras tussen sy geestelike krag en ‘n tere innerlike broosheid, is ‘n eienskap wat hom in staat stel om sonder skanse sy lief en leed, asook die luisteraar s’n, oop te vlek en bloot te stel. En dit is die eienskap waarmee elkeen van ons identifiseer - daardie brawe eerlikheid wat op so ‘n bitter-soet wyse ons gees vol maak. Dit sou nie verkeerd wees om hom in dieselfde asem as die grootste digterlike- en musikale geeste te noem nie. Hy het geen gelyke nie. Hy is, eenvoudig, JAN BLOHM.

VINNIGE FEITE:
2004:
● Debuut album: Melkstraat Confessions
2005:
● Drie GMT-toekennings, nl: Album van die Jaar (Melkstraat Confessions); Liedjie van die Jaar (Breyten se Brief); Beste Nuweling van die Jaar.
● Hoofrol in Dit wat stom is.
● Skrywer en komponis van Dit wat stom is titelmusiek (Dromer).
● Huisgenoot Tempo-toekenning vir Beste Rockgroep.
2006:
● Album: ‘n Stille Runaway
● Album: Groen Trui
● Titelsnit Groen Trui is deel van Orion se klankbaan op kykNET.
2007:
● Twee Huisgenoot Tempo-toekennings: Gunsteling Rockkunstenaar en Gunsteling Rockalbum.
2009:
● Album: 7 Jaar
2010:
● SAMA-toekenning vir Beste Afrikaanse Rockalbum (7Jaar).
● Album: Die Runaway Confessions

Jan Blohm skryf gedigte vandat hy kan onthou. Hy was nog altyd aangetrokke tot die musiek van Chuck Berry en die ou rock 'n roll pioneers. Hy het na skool vir hom 'n pawnshop special acoustic gekoop en het nie net sy algehele haat van conformity ontdek nie, maar ook die wortels van rock 'n roll; die blues. Jan het altyd na B.B. King en Muddy Waters geluister en later na Rodriguez en Bob Dylan. Deesdae luister hy graag na Ben Harper, Stevie Ray Vaughn en ZZ Top. Plaaslik is die CD’s van Anton Goosen, Piet Botha en Gian Groen nooit ver weg nie.

Na skool is hy na die lugmag by elektroniese kommunikasie en daar het hy homself leer kitaar speel. Vyf jaar in die lugmag was genoeg vir hom en hy het ‘n loopbaan in inligtingstegnologie begin. In 2002 het hy heeltyds sanger geword. Twee van sy liedjies is op Volk Jou! by Wildebeest Records opgeneem en in daardie tyd het hy ook klankingenieur geword.

Hoewel sy groot invloed Engelse musiek is, is daar net een taal waarin Jan kan en sal skryf. Afrikaans is vir hom heilig en hy is baie lief vir digkuns en probeer ‘n digterlike eienskap aan sy musiek gee.

Jan en die twee lede in my groep, Johan Willemse (aka Noddy) op baskitaar en Riaan Diedericks op tromme, stem saam dat die nuwe kunstenaars net soveel het om oor te skryf as die voëlvry-groep van vroeër. Hulle het meer kwessies om te verwoord. Vriende gaan oorsee en mense sukkel om werk te kry, en hoe meer liberaal die samelewing word, hoe meer probleme – dwelms, geweld en vigs – is daar.

Sy debuutalbum, Melkstraat Confessions, het in 2004 verskyn. Jan het met die 2005 GMT-Toekennings die kollig gesteel toe hy te midde van sterk kompetisie met drie van die vernaamste toekennings weggestap het. Die GMT is ‘n SABC 2-inisiatief en word as die belangrikste seremonie vir die Afrikaanse musiekbedryf beskou.

Jan het die toekenning vir “Album van die Jaar” vir sy debuut Melkstraat Confessions ontvang, sowel as “Liedjie van die Jaar” vir Breyten se Brief van dieselfde album af. Hy is ook as Beste Nuweling van die Jaar aangewys.

Die bekende Suid Afrikaanse TV direkteur, Frans Marx, het Jan in April 2005 genader om ‘n hoofrol in ‘n Afrikaanse dramareek vir KykNet en MNet “Dit wat stom is” te speel. Jan het ook die titelmusiek, “Dromer”, vir die reeks geskryf en gekomponeer. Jan het in Oktober 2005 die Huisgenoot Tempo Toekenning vir “Die beste rock groep” ontvang.

Jan se tweede album, ‘n Stille Runaway, is in Januarie 2006 opgeneem en al die liedjies is self deur Jan geskryf en gekomponeer. “Dromer” die titelmusiek vir die dramareeks “Dit wat stom is”, is ook op hierdie album te vinde.

n Stille Runaway bied ‘n verskeidenheid musiekstyle wat strek vanaf rock, blues en ballades tot ligte jazz. ‘n Verrassing op die album is dat Jan self klavier speel op twee van die liedjies: “Ja ma” en “Vanoggend Van Gogh”.

Die musiekvideo van die liedjie “In wens” is opgeneem tydens die opname van die album in Clarens in die Vrystaat.

Hierdie nuwe album is alles wat al die lojale “fans” voor gehoop het en belowe ook om net om elke hoek en draai nuwe aanhangers te wen. Getrou aan die diep, rou styl van Jan Blohm is hierdie ‘n juweel van ’n besitting waaroor jy nooit sal spyt wees nie

Jan Blohm. Rarely does a new young artist make such an impact in such a short time, but in the case of Jan Blohm it is fully deserved. With raw, emotionally laden lyrics backed by a rock solid rhythm section, this man belts out his passion for his language, his culture and his country. This is blues that cuts like a knife and reject with contempt the belief that Afrikaans is only about” braaivleis-jolyt” and “sokkie-jol - treffers”